Իմ կյանքը բաժանվեց 2 մասի՝ մինչև այդ ներկայացումը, և ներկայացումից հետո. Անի Կիրակոսյանը՝ մինչև հիմա ամենադժվար կերպարի և սերիալներում նկարահանվելու մասին

-Քանի՞ տարեկանից եք սկսել հետաքրքվել թատերական արվեստով։

-Մայրիկս վաղուց էր աշխատում մի կենտրոնում, որտեղ կային բազմաթիվ խմբակներ։ Ես պարբերաբար իր հետ գնում էի, հետաքրքրվում բոլոր խմբակներով, ծանոթանում երեխաների հետ, մինչ վերջնական ընդունվելս։ Ընդունվելուց հետո փորձում էի մաքսիմալ բաց չթողնել ոչ մի խմբակ, որովհետև ինձ համար ուղղակի կարևոր էր դարձել նոր հետաքրքրություններ ձեռք բերելը, նոր գույներով իմ կյանքը լցնելը։ Մասնակցում էի երգի, նկարչության, հելյունագործության, շյուղագործության, հետո արդեն կավագործության, վիտրաժի և այլ խմբակների։ Կարճ ասած ծանոթանում էի արվեստին։

Տիկնիկային թատերախումբը գտնվում էր նկուղային մասում, այն կարծես առանձնացած լիներ, կտրված աշխարհից։ Մի օր որոշեցի պատուհանից հետևել թատրոնի անցուդարձին, ու ոգևորված  նրանց փորձերից արդեն ցանկություն առաջացավ ընդունվելու նաև տիկնիկային թատերախումբ։ 

Քանի որ թատերախումբը պարբերաբար ներկայացումներ էր ցուցադրում կենտրոնի երեխաների համար, ես նույնպես ներկա գտնվեցի մի ներկայացման, որից հետո հստակ որոշեցի ես պետք է ընդունվեմ տիկնիկային թատրոն։

Դա փոքրիկ ստուդիա էր, որտեղ սովորեցնում էին տիկնիկներ պատրաստել, կենդանացնել նրանց, ինչը թույլ էր տալիս զարգացնել նաև մեզ մոտ գտնվող դերասանական որոշ ունակություններ։ Տիկնիկների հետ շփումը կարծես լավ էր ստացվում, չնայած փոքր հասակում սեր չեմ ունեցել տիկնիկներով խաղալու։

Հենց այդ ժամանակվանից էլ ինձ մոտ առաջացավ պատասխանատվության մեծ զգացումը։ Ես փորձում էի երբեք չուշանալ փորձերից, հատկապես, որ նոր անդամ էի իրենց խմբում։ Ես ավելի ուշադիր ու հետևողական պետք է լինեի, որպեսզի կարողանայի երկար փորձ ունեցող մարդկանց հետ բարձրանալ  բեմ ու լինել ներկայանալի, ինչպես իրենք էին։ 

Մենք ունեինք մի ցուցանակ, որի վրա գրված էր փորձին չներկայանալու 3 պատճառները.
1. մահացել եք
2. հիվանդացել և մահացել եք
3. այսօր ձեր թաղումն է 
Մնացյալ բոլոր պատճառները փուչ են!

Եվ, որքանով ես հիշում եմ, նույնիսկ երբ ջերմում էի, պարտադիր ներկա էի գտնվում փորձին, ու հավատացնում եմ դա միակ միջոցն էր լավանալու։

-Կհիշե՞ք` որն էր առաջին կերպարը, որ մարմնավորեցիք։

-Առաջին դերը Տիկնիկային թատրոնում եղել է Ռուբեն Մարուխյանի «Իսկական ընկերը» մանկական պիեսից ոզնու կերպարը, իսկ արդեն Դրամատիկական թատրոնում՝ Ազատ Շահինյանի «Բանտարկյալը» ողբերգությունից երիտասարդ աղջկա կերպարը։

-Իսկ առաջին կերպարը մարմնավորելիս ի՞նչն էր ամենաբարդը։

-Ոզնու կերպարը որպես էդպիսին բարդություն չէր ներկայացնում այն առումով, որ ես նույնպես փոքր էի, և տիկնիկը, որին օգտագործում էի, արդեն ինձ հարազատ մեկն էր դարձել, ով ինձ իրոք հասկանում էր, իմ էմոցիաները և զգացմունքը միանգամից իր միջոցով տեղափոխում էր դահլիճ։ 

Իսկ արդեն դրամատիկական  ներկայացման իմ առաջին կերպարը, որը նույնպես եղել է տիկնիկայինի բեմում, Արինի կերպարն էր, որն ինձ իրոք շատ բարդ տրվեց։

Պիեսը հեղինակային էր, գրվել էր իմ Ռեժիսորի կողմից, կոչվում էր «Ծիրանի գոտի»։

Իմ կյանքը բաժանվեց 2 մասի, մինչև այդ ներկայացումը, և ներկայացումից հետո։ Ես կարծես 10 տարով մեծացա։

Արինը հայ էր, ապրում էր Կալիֆորնիայում։ 10 տարեկանից նրա մոտ ախտորոշում են  քաղցկեղ, ու նա 5 տարի գամվում է մահճակալին. 15 տարեկանում մահանում է։ 

Հիվանդության ժամանակ նա գրում է մի շարք բանաստեղծություններ, որոնք մահվանից հետո տպագրվում են։ Կարդալով այդ բանաստեղծությունները անհնար էր պարզապես չանդրադառնալ նրանց։

Գրվում է պիես, որը ներկայացնում է Արինին։ Նա  ուներ իր մոլորակը, ամեն օր խնամում էր, սիրում և ամենակարևորը հոգատար վերաբերմունք էր ցուցաբերում իր մոլորակին, ի հակադրություն Երկիր մոլորակում գտնվող մարդկանց ովքեր ամեն օր աղտոտում էին այն։ Նա հանդիպում է Փոքրիկ Իշխանին, պատմում Երկիր մոլորակի, իր ծնողների, ընկերների մասին, որոնց նա շատ էր կարոտում։ 

Ես ընդամենը 15 տարեկան էի, և պետք է մարմնավորեի մահացած աղջկա կերպարը։ 

Փորձերն անցնում էին ծանր, բարդ հոգեվիճակով, ես պարզապես հյուծվել էի՝ վերապրելով այդ ամենը։ 

Վերջապես, կայացավ ներկայացումը , մենք ունեինք բավականին մեծ արդյունք։ Ներկայացմանը հրավիրվեցին նաև Արինի ծնողները, ինձ համար դա սարսափելի դժվար էր, ես պարզապես չէի կարողանում արցունքներս զսպել, իմանալով, որ Արինի ծնողները իրենց աղջկան են տեսնում իմ միջոցով ։ Ներկայացումը սկսեցինք 15 րոպե ուշ,  ես պարզապես ի վիճակի չէի խաղալ, ես անընդմեջ լալիս էի։

Բոլորը փորձում էին ինձ հանգստացնել` անելով տարբեր կատակներ, առաջարկելով իմ ամենասիրելի ուտելիքները միայն ներկայացումից հետո։ Եվ, բարեբախտաբար, հաղթահարեցինք։

-Ձեր կերպարերից ո՞րն է ավելի մոտ ձեր սրտին։

-Ինձ համար ամենաստացված ու սիրելի կերպարները երկուսն են` Ա. Շահինյանի «Բանտարկյալը» պիեսի երիտասարդ աղջկա կերպարը, և արդեն թատերական ինստիտուտի իմ առաջին կուրսի ավարտական աշխատանքում Աթենաս Պալլասի կերպարը։

-Իսկ կա՞ կերպար, որ կցանկանաք մարմնավորել։

-Այո՛, իհարկե։ Ճիշտ է, ուսանողական փուլում ուսումնասիրել ու պրակտիկ փորձ ունեցել եմ` մարմնավորելով մի քանի կերպարներ տարբեր շրջանների դրամատուրգիաներից, բայց ամենասիրելին միևնույն է մնում է Անտիկ շրջանի դրամատուրգիան, և կուզեի մարմնավորել Մեդեայի կերպարը (Եվրիպիդես «Մեդեա»)։

-Մեկ այլ բան է սիրողական զբաղվել դերասանությամբ, և մեկ այլ բան է այն դարձնել աշխատանք ամբողջ կյանքի համար։ Ձեր ընտանիքը ինչպես է վերաբերվում դրան, և ինչպես ընդունեց թատերական ընդունվելու ձեր որոշումը։

-Ճիշտ եք, թատրոնով զբաղվում էի սիրողական կերպով, չնայած որ միշտ դերասան դառնալու ցանկություն կար ներսումս։ Արդեն 12-րդ դասարանում, երբ պետք էր հստակ որոշում կայացնել, ես պարապում էի Մաթեմատիկա՝ Տնտեսագիտական համալսարան ընդունվելու համար: 2 ամիս պարապելուց հետո կտրուկ որոշումս փոխեցի, իհարկե ծնողներիս հետ խորհրդակցելուց հետո, ու ստանալով նրանց համաձայնությունը՝ գործերս տվեցի Թատերական ինստիտուտ, ու չեմ մտափոխվել ընտրությանս հարցում։

Որոշումն ընդունել ենք միասին, ու դա եղել  է բոլորիս սրտով, փաստորեն իմ մտահոգությունն անտեղի էր, ու հիմա էլ, ընտանիքս ամեն ինչով աջակցում է ինձ։

-Կպատմե՞ք, որևէ զավեշտալի դեպք, որ եղել է ներկայացման ընթացքում։

-Երբ սահմանամերձ գյուղերից մեկում Հ. Թումանյանի «Սուտասանը» ներկայացումն էինք խաղում, մի պահ իմպրովիզ արեցի առանց մտածելու, ինչն էլ լիովին փոխեց երկխոսության իմաստը, և ամբողջ ընթացքում, զսպելով ծիծաղը, փորձում էի մի կերպ դուրս գալ այդ իրավիճակից։

-Հայկական սերիալներում ընտանիքում հայրիշխանություն, բաժանված կնոջ պիտակավորում, բռնություն է։ Ինչպե՞ս եք դրանց վերաբերվում, և Դուք կխաղա՞ք նման կերպարներում։

-Եթե դա չի ցուցադրվում դրա դեմ պայքարելու նպատակով, այլ ներկայացվում է որպես պրոպագանդա, միանշանակ դեմ եմ, և հաստատ հանդես չեմ գա նմանատիպ կերպարներում։

-Ի՞նչ դեր երբեք չեք խաղա։

-Որպես էդպիսին չկա կերպար, որը երբեք չեմ մարմնավորի, ունեմ սկզբունքներ, որոնց դեռևս դեմ չեմ գնում, օրինակ բեմում մերկանալը։

-Շատ բարի: Իսկ ինչպե՞ս եք վերաբերվում Գոյ թատրոնի փակմանը:

-Ցանկացած մշակութային կենտրոնի, դա կլինի թատրոն, թանգարան թե այլ կառույց, դրանց փակումը կարող է աղետալի լինել մեզ համար: Նման պայմաններում, երբ փակվում են աշխատատեղերը, երբ մշակույթը ամենավերջին պլան է մղվում, մենք գնալով կորցնում ենք մեր ազգային դեմքը, իսկ կորցնելով մշակույթը՝ վերանում է ազգային դիմագիծը։

Գոյ թատրոնը այն պարզագույն օրինակն է, որով ակնհայտ է դառնում, որ այդ վտանգը կարող է սպառնալ յուրաքանչյուր թատրոնի, դրա համար առաջնահերթ չպետք է թույլ տալ փակել Գոյ թատրոնը, որպեսզի հետագայում նաև այլ թատրոնների փակվելուց խուսափենք։ 

Ես կարծում եմ Գոյը լուծում է իր առջև դրված բոլոր խնդիրները՝ հանդիսատեսին ներկայացնելով հետաքրքիր և որակյալ ներկայացումներ ոլորտի լավագույն դերասանների միջոցով։

-Եվ վերջում՝ դերասանը թատրոնու՞մ է, թե՞ հեռուստաընկերությունում։

-Լավ դերասանը, կարծում եմ, ամեն տեղ։

Մարիամ Թեյմուրազյան