Володимир vs Владимир. Երկուսը՝ մեկում կամ 3-րդ համաշխարհայինի նախաշեմին

Մի կողմ թողնելով այսօր լուսադեմից ստացվող մտահոգիչ տեղեկությունները Ուկրաինայի և Ռուսաստանի միջև ռազմական ինտենսիվ բախումների մասին, փաստենք, որ երկու նախագահների՝ Վլադիմիրների առճակատումը բոլորիս բերել է մեկ հանգրվանի՝ 3-րդ համաշխարհայինի վտանգը հետզհետե միսուրայուն է ստանում։ Կոնֆլիկտի սրացման ռեգիոնալ և աշխարհաքաղաքական մետաստազները լրջագույն մտահոգություններ են հարուցում, բայց առաջին հերթին՝ հայության ճակատագրի տեսակետից։

Երբ Պուտինը ճանաչեց ԴԺՀ-ի և ԼԺՀ-ի ինքնորոշումն ու անկախությունը, միջազգային հանրությունը ոչ միայն սևեռվեց Մոսկվայի և Կիևի գործողությունների վրա, այլև մյուս պետությունների՝ կարծես քննելով համընդհանուր տրամադրություններն ու մոտեցումները։ Այս դիտանկյունից, մեր չափման միավորները հայկական երկու հանրապետություններն էին ու ե՛ն․ Հայաստանն ու Արցախը։ Երևանն ու Ստեփանակերտը լավ գիտեն պատերազմի ու խաղաղության, ինքնորոշման ու անկախության պերճանքն ու թշվառությունները։ Եվ, այո՛, իրականացվող դժոխային սցենարը մեզ ստիպում է լինել ոչ միայն չափավոր, այլև սթափ ու շրջահայաց։

Ի դեպ, ՀՀ-ԵՄ խորհրդարանական գործընկերության կոմիտեի համանախագահ Մարինա Կալյուրանդը Երևանում հայտարարեց, որ Հայաստանը նույնպես պատերազմական իրավիճակում էր ու հայ ժողովուրդն ամենալավն է հասկանում, որ պատերազմը երբեք լուծում չէ։ «Ես դիմում եմ Արևելյան գործընկերության բոլոր երկրներին, դիմում եմ Հայաստանին, որ կանգնեն Ուկրաինայի կողքին ու ասեն, որ պատերազմը լուծում չէ, այս ամենը ես կրկնել եմ նաև, երբ պատերազմ էր Լեռնային Ղարաբաղում»,- ընդգծել է եվրոպացի պաշտոնյան։

Վլադիմիր Պուտինի որոշումը ողջունելու Արցախի նախագահի դիրքորոշումը, չգիտես ինչու, որոշակի քննադատության ենթարկվեց՝ հատկապես հայկական արևմտամետ շրջանակների կողմից։ Բայց միայն սակավամիտներն ու անհեռատեսները կարող են նման վերաբերմունք ունենալ։ Մինչդեռ Արայիկ Հարությունյանի և առհասարակ ամբողջ Արցախյան ռազմաքաղաքական վերնախավի դիրքավորումն այս պարագային առավել պրագմատիկ է, քան, նույնիսկ, ՀՀ իշխանությունների կրավորական ու վեհերոտ պահվածքը։

Անվիճելի է, որ Արցախի հարցից ու այս սրբազան երկիր-հողակտորից ձեռքները լվացած ՀՀ իշխանությունների ի տրիտուր հենց ՌԴ-ն է ԼՂ խաղաղության ու անվտանգության երաշխավորն այս պահին։ Իսկ անտառում, հաստա՛տ, կրակի հետ ու կրակով կատակներ չեն անում։ Թուրքիայի հետ սիրախաղի մեջ մտած մեր պետական էսթեբլիշմենթի նկրտումները հորջորջվում են որպես խաղաղ դարաշրջանի քաղաքական կուրս։ Ու հենց նույն Անկարան՝ Էրդողանի շուրթերով անընդունելի է համարում Պուտինի կողմից ԴԺՀ-ի և ԼԺՀ-ի անկախության ճանաչումը, իսկ վերջին գործողությունները համարում ռազմական միջամտություն։ 

Ադրբեջանի ու ՌԴ-ի դաշնակցային պայմանագրի ստորագրումից հետո ավելի ակներև է դառնում Հայաստանի մեկուսացումը մեր տարածաշրջանում։ 

Ի՞նչ է ստացվում՝ 

Ա/ ի՞նչ հարաբերություններ ունենք հարևան երկրների հետ 

Բ/ և ինչպե՞ս են արձագանքում մեր դրկիցները Կիև-Մոսկվա ռազմական ընդհարմանը՝

Ա)

- Ադրբեջանի ու Թուրքիայի հետ հարաբերությունների կարգավորման զուտ դեկլարատիվ հայտարարություններ, բայց թշնամանքը թանձր է ու այն դարավոր է։
- Վրաստանի հետ ավանդաբար թատերականացված բարեկամական, բայց իրականում սառը և անպտուղ հարաբերություններ
- Իրանի հետ բարեկամական, բայց կենացախոսության մակարդակի բարիդրացիություն՝ առանց որևէ լուրջ քաղաքական, տնտեսական կոմպոնենտի ու առարկայական արդյունքի
-Ռուսաստանի հետ խորթացող շփումներ, հանդիպումից հանդիպում Վլադիմիր Վլադիմիրովիչ պրոտոկոլային արտաբերվածք, ներսում, իշխանական վերնախավի ետնախորշում՝ անթաքույց հակակրանք Կրեմլի հանդեպ։

Բ)
- Իրանի արտգործնախարար Հոսեյն Ամիր Աբդոլահիանը հայտարարել է, որ Ուկրաինայում իրավիճակը պայմանավորված է ՆԱՏՕ-ի սադրանքներով և կոչ արել կենտրոնանալ խնդրի քաղաքական և ժողովրդավարական լուծման վրա։ - Թուրքայի արձագանքի մասին հիշեցնենք, Էրդողանն անընդունելի է համարում ՌԴ գործողությունները և դրանք համարում ռազմական միջամտություն

- Ադրբեջանը ՌԴ-ի հետ դաշնակցային պայմանագրի կնքումից հետո, ենթադրելի վերապահությամբ, առայժմ լռում է՝ վայելելով Հայաստանի թիկունքում կայացած հարսանքի մեղրամիսը՝ որպես «օժիտ» ունենալով նաև ԼՂ-ից մի ահռելի հողակտոր։
- Վրաստանը, հիշում ենք, խնդրահարույց հարաբերություններ ունի ՌԴ-ի հետ․ 2008 թ, 5-օրյա պատերազմը նրանց համար տարածքային զգալի կորստի գին ունեցավ։ «Վրաստանը խստորեն դատապարտում է Ռուսաստանի կողմից Ուկրաինայի Դոնեցկի և Լուգանսկի շրջանների ճանաչումը, որը համարվում է այն սցենարի կրկնությունը, որը հանգեցրեց մեր տարածքների 20 տոկոսի օկուպացմանը»,- հայտարարել է Վրաստանի նախագահ Սալոմե Զուրաբիշվիլին։ 
- Պաշտոնական Երևանն էլ, հիշեցնենք, հայտարարեց,, որ օրակարգում Դոնեցկի ու Լուգանսկի անկախության ճանաչման հարց չկա։ 

Եվ ի՞նչ, ֆուտբոլային տերմինով ասած, սլավոնական կլասիկոյի՝ Ռուսաստանի և Ուկրաինայի դիմակայությանը մենք նստած հետևում ենք որպես հանդիսատե՞ս, կարևոր այս ստուգատեսին՝ ռեգիոնալ ու աշխարհաքաղաքական ուշադրության կենտրոնում հայտնված այս մրցակցությանը ներկայանում ենք որպես Boll boy (գնդակ մատակարարող տղա-խմբ․)․․․
Պետության կյանքում, ինչպես ֆուտբոլում, թույլ խաղացողներին ոչ թե նստեցնում են պահեստայինների նստարանին, այլ ընդհանրապես հրաժարվում են նրանց ծառայություններից։ Ի դեպ, ժամեր առաջ պաշտոնապես նշվեց, որ ՀՀ ԶՈՒ ԳՇ պետն ու իր բոլոր տեղեկալները ազատված են իրենց զբաղեցրած պաշտոններից։ Բացի այդ, այսօր՝ փետրվարի 24-ին ՀՀ պաշտպանության նախարար Սուրեն Պապիկյանն մեկնել է Մոսկվա, որտեղ կհանդիպի ՌԴ պաշտպանության նախարար, բանակի գեներալ Սերգեյ Շոյգուի և այլ բարձրաստիճան պաշտոնատար անձանց հետ: 

Վերջին իրադարձությունների ֆոնին սա, դժվար թե, պատահականություն լինի, ամեն դեպքում՝ սպասենք նոր զարգացումների՝ գուցե հենց խաղադաշտում մեր հնարավոր ամպլուայի որոշակիացման տեսքով։

Արա Ալոյան
«news.5tv.am»